شاگردياز استادش پرسيد عشق چيست؟
  استاد
 در جواب گفت: به گندومزار برو
 پرخوشه ترين شاخه را بياور. اما
داشته باش درهنگام عبور از گندومزار،
 نمي تواني به عقب برگردي
 تا خوشه اي
  بچيني؟
  شاگرد
 به گندمزار رفت و پس از مدتي
 طولاني برگشت.
  استاد
پرسيد: چه آوردي؟ 
 شاگرد با حسرت جواب داد: هيچ

هر چهجلو مي رفتم، خوشه هاي پرپشت تر ميشدن
و به اميد
پرپشت ترين،
 تا انتهاي گندمزار رفتم.
  استاد
گفت : عشق
 يعني همين!
  شاگرد  پرسيد: پس ازدواج
چیست؟  
درختی به سخن آمد كه: به جنگل برو و
 بلندترين درخت را بياور. اما
 ياد داشته باش كه باز هم نمي تواني
. به عقب برگردي

  شاگرد
 رفت و پس از مدت كوتاهي با درختي
 برگشت.
  استاد
 پرسيد كه چه شد؟.شاگرد گفت 
  به جنگل رفتم
 و اولين درخت بلندي را كه ديدم،
 ترسيدم اگر جلوتر
 بروم، باز هم دست خالي
 برگردم.
  استاد
 باز گفت: ازدواج
 يعني همين!!